De vierde editie was het dus reeds dit jaar; de tweede voor mij. Met 35 stonden we om 7u30 klaar in Herderen (33 fietsers en 2 begeleidende dames) om 3 dagen af te zien op onze fiets en te genieten van elkaars gezelschap...
De avond voordien had ik dus een slaapplaats geregeld in "Het Leeuwerikenveld" in Neerlinter. Ik arriveerde er iets voor 22u00 en na een korte kennismaking met de uitbaters ging ik nog wat tv kijken vanuit mijn bed, maar algauw besloot ik mijn ogen dicht te doen en zoveel mogelijk slaap mee te pikken voor de dag nadien. Om 6u00 kon ik reeds van een ontbijt genieten....en wat voor één! Ik had al een paar sandwiches met rozijnen en confituur naar binnen gespeeld als Jos daar vrolijk een bord voor mijn neus zet vol spek met eieren, ajuin en kaas 
! Uit beleefdheid heb ik dit nog naar binnen gespeeld, maar ik voelde toen al dat dit me eigenlijk geen deugd zou doen. Bij mij vertrek gaf Jos me nog een schouderklopje en beweerde dat ik er nu wel klaar zou voor zijn met mijn "eitje"....jawadde!!??!! Na 45 minuutjes rijden kwam ik aan bij de sporthal in Herderen waar er al een pak mannen vol ongeduld stonden te wachten om het weekend in gang te schieten.
De eerste dag
252,2km / 8u30m / 29,7km/u 3900 hoogtemeters
Vertrokken met groep 1 die 10 man telde en daar zaten een paar zeer sterke beren in! Er werd een stevig tempo gereden en mijn omelet speelde me serieus parten! Op een bepaald moment zei ik zelfs tegen Jo (Johan Smolders) dat ik het gevoel had dat ik ging moeten kotsen! Man, dat was echt een lastig begin. Naar het einde van de rit toe ging het beter met de maag, maar dan waren het de benen die begonnen te pruttelen. Ik wist al langer dat ik geen berggeit ben en ook nooit zal worden. De finish van deze eerste rit lag in het dorpje Wiltz in Luxemburg en ik was eigenlijk wel content toen we eindelijk het eerste bordje "Wiltz" tegenkwamen! (Er stond wel nog een cijfertje 27 bij.....) . Moe maar voldaan kwamen we aan ons hotelletje waar we zelf mochten kiezen wat de kamerindeling betrof. Ik deelde de kamer met Bart Schrooyen (vorig jaar Europees Kampioen in zijn Age Group in de Ironman Frankfurt). Ons avondmaal was een lekker spaghetti en we besloten om vroeg onder de lakens te kruipen om voldoende fris aan dag 2 te kunnen beginnen.
De tweede dag
57km / 1u46m / 32km/u
zwemtraining van 3000m (rustig)
50,86km / 1u19m / 38,36km/u
kort loopje van 7,7km aan het hotel
Opnieuw met groep 1 vertrokken. We vertrokken telkens als laatste groep om zo de groepen voor ons ongeveer bij te benen aan de bevoorradingen. Zoals je hierboven kan zien was het een dag in etappes. Eerst een korte rit naar het zwembad. Dacht dat ze het hier rustig zouden houden, maar er werd toch constant goed doorgereden. 32km/u gemiddeld op zo'n zwaar parcours. Op de middag konden we in het plaatselijke zwembad een korte rustige zwemtraining afwerken. Daarna stond de tweede rit op het programma. De aanloop werd opnieuw in groepen afgewerkt en de laatste 25km was uitgepijld op de weg en kon er volop gekoerst worden voor de gele trui. Ik probeerde zo lang mogelijk met de besten mee te gaan, maar wist dat ik op de één of andere helling de sterksten zou moeten laten gaan. Mario Appermans werd de knappe winnaar in de sprint voor Wim Dedoncker en Johan Smolders. Ik kwam een tijdje na die mannen redelijk choco over de streep. Het gemiddelde van 38km/u kan tellen! Nadien deden we nog een kort loopje met aantal mannen aan het hotel. 's Avonds kregen we nog een macrobiotische maaltijd voorgeschoteld en alhoewel ik er niet gerust in was smaakte het me toch!! Nadien nog een Orvalleke gedronken en het bed ingedoken (deze keer op kamer met opnieuw Bartje, Bart Peeters en Johan Smolders)
De derde dag
197,50km / 5u55m / 33,32km/u
De laatste rit (maar wel weer een lange). Niemand weet hoe de benen hierop gaan reageren. Ik twijfelde maar koos toch om met groep 1 te vertrekken. Nu, op de vlakke stukken kon ik nog wel "vlot" mee, maar van de moment dat het begon te klimmen begon de miserie voor mij. Het was elke keer maar opnieuw harken om er aan te hangen of om het gaatje niet te groot te laten worden. Op één van de laatste serieuze beklimmingen moest ik volledig lossen. Ik kwam als laatste van de nog 9-koppige groep boven en de BEREN waren zo vriendelijk om me op te wachten. Ik zei tegen Wim Dedoncker dat ze niet meer moesten wachten en dat ik wel de rest van de rit op mijn eentje ging afwerken. Wim schudde onmiddellijk met zijn hoofd en pepte me op! Hij wist me op de perfecte manier weer op te laden met wat peptalk en zijn woorden sloegen aan. Het laatste stuk van de rit bleef ik altijd aan die woorden denken (MERCI WIM!!) en kon ik zelfs weer mooi vooraan mee ronddraaien. Een groot half uur vroeger dan gepland kwamen we met groep 1 terug aan bij de sporthal van Herderen! We genoten er nog van een lekker maaltijd en ik maakte toen nog de verre verplaatsing terug naar huis.
Conclusie:
Het werd een prachtig weekend. Niet alleen door het ideale weer! Stuk voor stuk prachtige mensen en sterke atleten! Net als vorig jaar was het er een beetje over! Maar nadien werd ik er vorig jaar sterker van en dat zal dit jaar weer zo zijn! Opnieuw een perfecte organisatie van Wim! Ik weet nu al dat ik het volgend jaar niet zal willen missen! En nog een specaal woordje van dank aan Martine en Marie-Paul voor de deugddoende zorgen en heerlijke bevoorradingen!!